Ελληνίδα παρουσιάστρια: «Μόλις χωρίσαμε, σκοτώθηκε. Μετά χώρισα και με τον μπαμπά της κόρης μου και πέθανε»

Οι δύο τραγωδίες που τη σημάδεψαν.

H Eλληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Χριστίνα Βίδου παραχώρησε συνέντευξη στο Zappit και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σκρομπόλα όπου μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στις δύο απώλειες που σημάδεψαν τη ζωή της. Τα λόγια της συγκλόνισαν όλους. 

Χριστίνα βίωσες την απώλεια δύο φορές.

Αυτό είναι πολύ μπέρδεμα. Δηλαδή με την κόρη μου γελάμε. Μου λέει, μαμά, μπερδέψανε λίγο. Λέω αγάπη μου, δεν πειράζει. Είχα μια σχέση εγώ. Μόλις είχαμε πολύ λίγο καιρό χωρίσει, σκοτώθηκε. Μετά ήρθε ο μπαμπάς της Λορένας. Είχαμε χωρίσει και πέθανε. Αυτό. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ήταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Εσύ όταν έγινε, όταν είδες να συμβαίνει στη ζωή σου κάτι παρόμοιο τραγικό για δεύτερη φορά, πώς το διαχειρίστηκες;

Ξέρεις, δυστυχώς τη μαθαίνεις, γιατί εκτός από αυτές τις δύο απώλειες υπήρχαν και άλλες. Η απώλεια της μαμάς μου και άλλοι άνθρωποι από το χώρο. Δυστυχώς, αυτό που παθαίνεις είναι απλά να ξέρεις την πορεία. Σοκ, άρνηση, πένθος, θλίψη. Ήξερα ποια είναι τα βήματα και αυτό με έχει κάνει πολύ σκληρό άνθρωπο. Και τότε στην απώλεια αυτή τη συγκεκριμένη του μπαμπά της Λορένας, το μυαλό μου ήταν στο παιδί. Τίποτα άλλο. Δηλαδή εννοείται εγώ κομμάτια και ράκος. Αλλά αυτό που με ενδιέφερε ήταν το παιδί. Τίποτα άλλο.

Εκείνη την περίοδο πώς το αντιμετώπισες; Ήσουνα μία Χριστίνα μπροστά στο παιδί και μία άλλη όταν δεν ήταν το παιδί μπροστά;

Όχι, όχι, όχι, όχι. Ήμουν μία Χριστίνα με ό,τι αισθανόταν να της το δείχνει. Γιατί έπρεπε να καταλάβει, έτσι εγώ τουλάχιστον το θεώρησα, ότι πρέπει να πενθήσουμε. Πρέπει να κλάψουμε. Όχι, όχι πρέπει. Εάν θες να κλάψεις, κλάψε. Είναι φυσιολογικό. Εάν θες να κλειστείς στο δωμάτιό σου μέσα, είναι φυσιολογικό. Μην το κρατήσεις μέσα σου. Δεν ξέρω αν το πέτυχα να σου πω την αλήθεια.

Στην πρώτη απώλεια που την είχες βιώσει σε μικρότερη ηλικία, είχες πει ότι είχες απομονωθεί.

Δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια περίπου, οχτώ με δέκα, ήμουν, όταν λέμε απομονωθεί κοινωνικά, ήταν συγκεκριμένος κύκλος ανθρώπων μου, φίλοι μου, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, όχι παραπάνω και τίποτα άλλο. Και η οικογένειά μου βέβαια. Και τίποτα άλλο.

Σου είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη θλίψη αυτό το γεγονός;

Ναι, ήταν η πρώτη μεγάλη απώλεια που βίωσα και ήταν γύρω στα εικοσιπέντε, οπότε ήταν πολύ σοβαρό για μένα. Έτσι όπως τότε το διαχειρίστηκα. Άμα με ρωτήσεις τώρα, κακώς. Χάθηκαν πολλά χρόνια και χάθηκε πολύ η Χριστίνα, αλλά και αυτό έπρεπε προφανώς να γίνει.

Ζήτησες βοήθεια;

Ναι, ψυχολόγο. Δεν είμαι τόσο δυνατή. Και όταν νιώθεις ότι χρειάζεσαι μια βοήθεια, νομίζω δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα. Νομίζω ότι απλά ένα πρωί το συνειδητοποιείς. Αλλά όταν λέμε ένα πρωί, εννοώ ένα πρωί. Θυμάμαι ένα πρωί που σηκώθηκα και συνειδητοποίησα ότι την προηγούμενη μέρα και μετά, α, ούτε πριν από δύο μέρες, είχα αυτό το βάρος. Είχα πάντα ένα μόνιμο βάρος εδώ μέσα και λέω α, γιατί εκεί θέλεις. Και ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου, παίρνεις μια πολύ ωραία, μεγάλη, βαθιά ανάσα και λες καλημέρα ζωή.

Φοβήθηκες μετά από εκείνη την απώλεια, πριν γνωρίσεις τον σύζυγό σου αργότερα, να ξαναγαπήσεις, να ερωτευτείς;

Ναι, βέβαια. Εννοείται.

Πού στηρίχτηκες την περίοδο που έχασες τον πρώην σύζυγό σου; Σε ποιους ανθρώπους;

Την οικογένειά μου, την αδερφή μου. Καταρχήν και κατ’ αρχάς. Καμία σχέση με εμένα η Κατερίνα. Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου. Και ο σύντροφός μου. Ο σύντροφός μου, ο οποίος δε θέλει καθόλου όλη αυτή την έκθεση. Καμία σχέση.

Ο Δημήτρης είναι πιο περήφανος από εμένα για το δικό μου το επάγγελμα, ας πούμε, για ό,τι κάνω. Αλλά Σου λέει ακόμα εκτός. Εσύ. Δε θέλει ούτε να μιλάω γι’ αυτόν, ούτε φωτογραφίες μας θα δεις. Τίποτα. Τίποτα. Τίποτα. Μια φορά του λέω “Βρε Δημήτρη μου, μια φωτογραφία να ανεβάσουμε”. Μου λέει “Όχι, θες; Όσες θες φωτογραφίες στο κινητό σου εδώ να είμαστε μαζί.”

Και πρόσεξε, μιλάμε για μία σχέση η οποία έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Είμαστε μαζί δεκατέσσερα και χρόνια. Δε μένουμε μαζί. Ωραία; Ο Δημήτρης έχει μεγαλώσει στην ουσία το παιδί παράλληλα, αλλά δε μένουμε μαζί. Δεν έχει κανένα λόγο να μου πει είμαι εγώ εδώ. Οτιδήποτε και να γίνει στηρίζω και όπως με έχει στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν μείνατε ποτέ μαζί;

Ποτέ. Μόνο Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή.

Ο λόγος είναι για το παιδί; Γιατί το έκανες;

Ούτε οι δύο θέλαμε. Ούτε εκείνος ούτε εγώ. Ανήκω στην κατηγορία που το καθημερινό μπορεί να προκαλέσει τέτοια φθορά που να μας οδηγήσει σε έναν χωρισμό. Και τον αγαπάω βαθιά. Δε θέλω να ρισκάρω. Μ’ αρέσει να είμαι μόνη μου και του αρέσει επίσης να έχει αυτό το χώρο. Πέντε σπίτια διαφορά έχουμε, είμαστε ευτυχώς πάρα πολύ κοντά, αλλά δε θα ήθελα να το αλλάξω αυτό. Μ’ αρέσει να πλησιάζει Παρασκευή και να βρισκόμαστε τις καθημερινές, δεν το συζητάω, αλλά να με περιποιηθώ και λίγο παραπάνω. Γιατί όπως λέω, θα βγω με το αγόρι μου. Πενηντάχρονη γυναίκα, θα βγω με το αγόρι μου. Αλλά έτσι το λέω και έτσι το αισθάνομαι.