Προύντζος: Τα συγκινητικά λόγια για τη συνεργασία με Μαζωνάκη και η τελευταία συνάντηση τους

«Ζήσαμε απίστευτες στιγμές εκείνη τη χρονιά, θα τις διηγούμαι στα παιδιά και στα εγγόνια μου και δεν θα τις πιστεύουν». 

O Δήμαρχος Λευκωσίας Χαράλαμπος Προύντζος, παλαιότερα δουλεύοντας ως τραγουδιστής είχε δουλέψει μεταξύ άλλων και με τον Γιώργο Μαζωνάκη ο οποίος στις 9 Σεπτεμβρίου πέθανε από ανακοπή. Η είδηση του θανάτου του τραγουδιστή «ράγισε την καρδιά» του Χραάλαμπου Προύντζου αφού έχει να λέει για εκείνον τα καλύτερα.

Μάλιστα σε ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό λογαριασμό του στο Facebook αποκάλυψε την τελευταία τους συνάντηση και την ατάκα που του είπε στην Αθήνα. 

«Α ρε Γιώργο.. Το 2003 ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε ετοιμάσει τον δίσκο «Σάββατο». Εγώ δούλευα στο Φώς με τη Νατάσα Θεοδωρίδου και όταν η σεζόν ολοκληρώθηκε, ο μαέστρος του Γιώργου, ο αείμνηστος Τάκης Μπουγάς, με κάλεσε για να δουλέψω στο νέο σχήμα που ετοίμαζαν στο «Γκάζι» ακριβώς δίπλα. 

Ήταν ίσως η πιο επιτυχημένη σεζόν του Γιώργου, σε μια εκπληκτική παράσταση σχεδιασμένη από το Νίκο Σούλη. Ο Γιώργος ήταν ένας από τους ελάχιστους, πραγματικούς σταρ της Ελλάδας. Ένας καλλιτέχνης αντισυμβατικός, μοναδικός, χαρισματικός και ατελής. Ζήσαμε απίστευτες στιγμές εκείνη τη χρονιά, θα τις διηγούμαι στα παιδιά και στα εγγόνια μου και δεν θα τις πιστεύουν. 

Από τη συναυλία στα Τίρανα, τις εμφανίσεις στην Κύπρο, τις μαύρες και τις φωτεινές στιγμές του στο μαγαζί. Ο Γιώργος αφήνει μια σπουδαία μουσική παρακαταθήκη. Δεν ήταν ο κορυφαίος τραγουδιστής αλλά το star quality δεν μετριέται μόνο με τη φωνή. Ήταν ένας καλλιτεχνικός μπαλαντέρ, κινούμενος με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικά είδη μουσικής. Λαϊκό, ροκ, ποπ, χιπ χοπ. Πάντα τολμηρός, από το ρούχο, την ατάκα, τη μουσική πρόταση.

Όταν του φόρεσε το γνωστό γούνινο παλτό ο Σούλης στην πρώτη πρόβα με ρούχα, ο Γιώργος με αυτό το φοβερό του στυλ του είπε: «το ρούχο πρέπει να το φοράς αγάπη μου, όχι να σε φοράει». Και πράγματι, ο Γιώργος μπορούσε να υποστηρίξει τις πιο ακραίες, τις πιο ρηξικέλευθες επιλογές. Κάνεις άλλος δεν μπορούσε να το κάνει σαν αυτόν. 

Τελευταία μας συνάντηση, τυχαία στο Athenee στην Αθήνα. Καθόταν δίπλα στην είσοδο. Είχαμε καιρό να τα πούμε. Με βλέπει και μου λέει «Χαρούλη; Θα σε φωνάζω κύριε Δήμαρχε τώρα;». Γέλασα με τη ψυχή μου, ούτε που φανταζόμουν ότι θα ήξερε τι κάνω. Τον αγκάλιασα και θυμήθηκα τα παλιά. 

RIP Γιώργο. Τελικά, Ανήκεις σε σένα»